دیگر از عاقبت تشنه دیدار مپرس

همچو چشمم همه تن گرد تک و تاز نگاه

گر همه آب بود آینه بینایی کو

نرسد اشک به کیفیت انداز نگاه

هست از خویش برون تاختن ناز نگاه

همچو شمعی که کند دود پس از خاموشی

حسرتت زمزمه ای می کشد از ساز نگاه