همچو شمعی که کند دود پس از خاموشی

نرسد اشک به کیفیت انداز نگاه

دیگر از عاقبت تشنه دیدار مپرس

هست از خویش برون تاختن ناز نگاه

حسرتت زمزمه ای می کشد از ساز نگاه

طوبی از سایه ناز مژه ام می بالد

چقدر سرو توام کرده سرافراز نگاه