طوبی از سایه ناز مژه ام می بالد

هست از خویش برون تاختن ناز نگاه

همچو شمعی که کند دود پس از خاموشی

حسرتت زمزمه ای می کشد از ساز نگاه

چقدر سرو توام کرده سرافراز نگاه

مشق جمعیت دل قدرت دیگر دارد

بر فسلک نیز نلغزید رسن باز نگاه