چقدر سرو توام کرده سرافراز نگاه

همچو شمعی که کند دود پس از خاموشی

حسرتت زمزمه ای می کشد از ساز نگاه

طوبی از سایه ناز مژه ام می بالد

مشق جمعیت دل قدرت دیگر دارد

بر فسلک نیز نلغزید رسن باز نگاه

غم اسباب تعلق نکشد صاحب دل