بر فسلک نیز نلغزید رسن باز نگاه

طوبی از سایه ناز مژه ام می بالد

چقدر سرو توام کرده سرافراز نگاه

مشق جمعیت دل قدرت دیگر دارد

غم اسباب تعلق نکشد صاحب دل

مژه صیقل نزند آینه پرداز نگاه

گرد غفلت مشکافید که در عرصه رنگ