هست از خویش برون تاختن ناز نگاه

گر همه آب بود آینه بینایی کو

نرسد اشک به کیفیت انداز نگاه

دیگر از عاقبت تشنه دیدار مپرس

همچو شمعی که کند دود پس از خاموشی

حسرتت زمزمه ای می کشد از ساز نگاه

طوبی از سایه ناز مژه ام می بالد