گر نباشد حرص عالم بحر مواج غناست

این کتان آیینه پیش ماهتاب انداخته

غیر شور ما و من بر هم زنی دیگر نداشت

عیش این بزمم نمکها در شراب انداخته

تشنگی ما را به توفان سراب انداخته

رخت همت تا نبیند داغ اندوه تری

سایه ما خویش را در آفتاب انداخته