رخت همت تا نبیند داغ اندوه تری

عیش این بزمم نمکها در شراب انداخته

گر نباشد حرص عالم بحر مواج غناست

تشنگی ما را به توفان سراب انداخته

سایه ما خویش را در آفتاب انداخته

ای خیال اندیش مژگان اندکی مژگان بمال

می فشارد چشم من رخت در آب انداخته