در بساطی کز هجوم بی دماغیهای ناز

آبروی فکر در جوی بیان انداخته

حیرت بی دست و پایان طلب امروز نیست

موج گوهر بحرها را برکران انداخته

یکصدا صد کوه در پای فغان انداخته

چون سحر خلقی جنون کرده ست و از خود می رو د

بر نفس بار دو عالم کاروان انداخته