در غبار دی هزار امروز و فردا ریخته

آه از این حرص جنون جولان که از سعی امل

خاک دنیا برده و بر فرق عقبا ریخته

قطع امید قیامت کن که پاس مدعا

تا نیفشانی به سر خاک بیابان امید

جمع نتوان کرد آب روی صد جا ریخته

زیر دیوار که باید منت راحت کشید