تا نیفشانی به سر خاک بیابان امید

خاک دنیا برده و بر فرق عقبا ریخته

قطع امید قیامت کن که پاس مدعا

در غبار دی هزار امروز و فردا ریخته

جمع نتوان کرد آب روی صد جا ریخته

زیر دیوار که باید منت راحت کشید

سایه مو هم شبیخون بر سر ما ریخته