ز جیب ناز خطش سر برون نمی آرد

ولی ادب ره تقریر مدعا بسته

فراق بیگنهم کشت و نقد داغ خطا

به گردن دل خون گشته خون بها بسته

که عقد عهد به خلوتگه حیا بسته

چو شمع تا به فنا هیچ جا نیاسایم

مرا سریست که احرام بوریا بسته