به گردن دل خون گشته خون بها بسته

به دل ز شوق وصالت صد آرزو دارم

ولی ادب ره تقریر مدعا بسته

فراق بیگنهم کشت و نقد داغ خطا

ز جیب ناز خطش سر برون نمی آرد

که عقد عهد به خلوتگه حیا بسته

چو شمع تا به فنا هیچ جا نیاسایم