فراق بیگنهم کشت و نقد داغ خطا

که حیرت از مژه اش رشته ها به پا بسته

به دل ز شوق وصالت صد آرزو دارم

ولی ادب ره تقریر مدعا بسته

به گردن دل خون گشته خون بها بسته

ز جیب ناز خطش سر برون نمی آرد

که عقد عهد به خلوتگه حیا بسته