نگه تصور رنگینی حنا بسته

تن از بساط حریرم چگونه بندد طرف

که دل به سلسله نقش بوربا بسته

بهار بوسه به پای تو داد و خون گردید

به وادی طلب نارسایی عجزیم

که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته

کدام نقش که گردون نبست بی ستمش