نکنی که نقش وهمت ز امل کجا نشسته

چو عدو زند دو زانو نخوری فریب عجزش

که به قصد جان تفنگی به سر دو پا نشسته

همه امشبت مهیا تو در انتظار فردا

به رهی که برق تازان همه نقش پای لنگند

به کجا رسیده باشم من بی عصا نشسته

به هزار خون تپیدم که به آبله رسیدم