به هزار خون تپیدم که به آبله رسیدم

نکنی که نقش وهمت ز امل کجا نشسته

به رهی که برق تازان همه نقش پای لنگند

به کجا رسیده باشم من بی عصا نشسته

چقدر بلند چیند سر زیر پا نشسته

هوس کلاه شاهی ز سرت برآر بیدل

به چه نازد استخوانی که بر او هما نشسته