چسان در پرده دارم حسرت طفلی که نیرنگش

به آن رنگی که دارد عارضش کمتر برآورده

به یاد شمع رخسارش نگاه حسرت آلودم

به هر مژگان زدن پروانه واری پر بر آورده

تامل تا نفس دزدد سرشکم سر بر آورده

ندارم بر جهان رنگ دام آرزو چیدن

که پروازم چو بوی گل ز بال و پر بر آورده