که پروازم چو بوی گل ز بال و پر بر آورده

چسان در پرده دارم حسرت طفلی که نیرنگش

تامل تا نفس دزدد سرشکم سر بر آورده

ندارم بر جهان رنگ دام آرزو چیدن

ز تشویش توانایی برون آ کز هلال اینجا

فلک هم استخوان از پهلوی لاغر برآورده

چه سازد بوی گل گر نشنوی از سازش آهنگی