فلک هم استخوان از پهلوی لاغر برآورده

ندارم بر جهان رنگ دام آرزو چیدن

که پروازم چو بوی گل ز بال و پر بر آورده

ز تشویش توانایی برون آ کز هلال اینجا

چه سازد بوی گل گر نشنوی از سازش آهنگی

ضعیفی آه ما را هر نفس بر در برآورده

به وضع فقر قانع بودن اقبال غنا دارد