ضعیفی آه ما را هر نفس بر در برآورده

ز تشویش توانایی برون آ کز هلال اینجا

فلک هم استخوان از پهلوی لاغر برآورده

چه سازد بوی گل گر نشنوی از سازش آهنگی

به وضع فقر قانع بودن اقبال غنا دارد

یتیمی گرد ادبار از دل گوهر برآورده

تو هم از ناتوانی فرش سنجابی مهیا کن