تو هم از ناتوانی فرش سنجابی مهیا کن

ضعیفی آه ما را هر نفس بر در برآورده

به وضع فقر قانع بودن اقبال غنا دارد

یتیمی گرد ادبار از دل گوهر برآورده

چو آتش کز شکست رنگ خود بستر برآورده

به سامان غنا می نازم از اقبال تنهایی

دل جمعم به رنگ خوشه یک لشکر برآورده