به سامان غنا می نازم از اقبال تنهایی

یتیمی گرد ادبار از دل گوهر برآورده

تو هم از ناتوانی فرش سنجابی مهیا کن

چو آتش کز شکست رنگ خود بستر برآورده

دل جمعم به رنگ خوشه یک لشکر برآورده

به طعن اهل دل معذور باید داشت زاهد را

چه سازد طبع انسانی که چرخش خر برآورده