یتیمی گرد ادبار از دل گوهر برآورده

چه سازد بوی گل گر نشنوی از سازش آهنگی

ضعیفی آه ما را هر نفس بر در برآورده

به وضع فقر قانع بودن اقبال غنا دارد

تو هم از ناتوانی فرش سنجابی مهیا کن

چو آتش کز شکست رنگ خود بستر برآورده

به سامان غنا می نازم از اقبال تنهایی