دل جمعم به رنگ خوشه یک لشکر برآورده

تو هم از ناتوانی فرش سنجابی مهیا کن

چو آتش کز شکست رنگ خود بستر برآورده

به سامان غنا می نازم از اقبال تنهایی

به طعن اهل دل معذور باید داشت زاهد را

چه سازد طبع انسانی که چرخش خر برآورده

چه جای خست مردم که گل هم درگلستانها