که هر مویم سری از عالم دیگر برآورده

فریب موج سیرابی مخور از چشمه احسان

طمع زین آب خلقی را به خشکی تر برآورده

به رنگ خامه تصویر سامان چه نیرنگم

ز اوج عالم عنقا مگر یابی سراغ من

که پروازم از این نه آشیان برتر برآورده

مگر از بیخودی راه امیدی واکنی ورنه