ز اوج عالم عنقا مگر یابی سراغ من

طمع زین آب خلقی را به خشکی تر برآورده

به رنگ خامه تصویر سامان چه نیرنگم

که هر مویم سری از عالم دیگر برآورده

که پروازم از این نه آشیان برتر برآورده

مگر از بیخودی راه امیدی واکنی ورنه

شعور آب و گل بر روی خلقی در برآورده