در شکست رنگ می بینم بهار آینه

دام جوهر نسخه طاووس دارد در بغل

اینقدر رنگ که شد یا رب شکار آینه

بیخودی ساغرکش کیفیت دیدارکیست

هر چه بر معدوم مطلق بندی احسانست و بس

بایدم تا حشر بودن شرمسار آینه

تا به تمثالی رسد زین جلوه های بی ثبات