هر چه بر معدوم مطلق بندی احسانست و بس

اینقدر رنگ که شد یا رب شکار آینه

بیخودی ساغرکش کیفیت دیدارکیست

در شکست رنگ می بینم بهار آینه

بایدم تا حشر بودن شرمسار آینه

تا به تمثالی رسد زین جلوه های بی ثبات

رفت در تشویش صیقل روزگار آینه