بایدم تا حشر بودن شرمسار آینه

بیخودی ساغرکش کیفیت دیدارکیست

در شکست رنگ می بینم بهار آینه

هر چه بر معدوم مطلق بندی احسانست و بس

تا به تمثالی رسد زین جلوه های بی ثبات

رفت در تشویش صیقل روزگار آینه

زین تماشاها صفای دل به غارت می رود