چون نفس غافل مباشید از حصار آینه

در مراد آب و رنگ از ما تحیر می خرند

بر کف دست است جنس اعتبار آینه

غیر حیرتخانه دل مرکز آرام نیست

انتظاری نیست بیدل دولت جاوید وصل

حسرتم تا چند پردازد کنار آینه