غیر حیرتخانه دل مرکز آرام نیست

هم به روی خویش می تازد سوار آینه

در مراد آب و رنگ از ما تحیر می خرند

بر کف دست است جنس اعتبار آینه

چون نفس غافل مباشید از حصار آینه

انتظاری نیست بیدل دولت جاوید وصل

حسرتم تا چند پردازد کنار آینه