مست حیرت از خمار وهم امکان فارغ ست

می شود تمثال من پیکر به چشم آینه

چون نگه بی مطلب افتد زشتی و خوبی یکی ست

سنگ هم کم نیست از گوهر به چشم آینه

انتظار کس مکن باور به چشم آینه

دعوی باربک بینی تا توانی برد پیش

فرق کرد تمثالم از جوهر به چشم آینه