می شود تمثال من پیکر به چشم آینه

گریه پررسواست کو بند نقاب حیرتی

تا کنم سودای چشم تر به چشم آینه

ازگرانجانی ندارم ره به خلوتگاه دل

چون نگه بی مطلب افتد زشتی و خوبی یکی ست

سنگ هم کم نیست از گوهر به چشم آینه

مست حیرت از خمار وهم امکان فارغ ست