گریه پررسواست کو بند نقاب حیرتی

می کشد یاد خطت مسطربه چشم آینه

تا شود روشن سواد نسخه حیرانی ام

صورت خود را یکی بنگر به چشم آینه

تا کنم سودای چشم تر به چشم آینه

ازگرانجانی ندارم ره به خلوتگاه دل

می شود تمثال من پیکر به چشم آینه