تا کنم سودای چشم تر به چشم آینه

تا شود روشن سواد نسخه حیرانی ام

صورت خود را یکی بنگر به چشم آینه

گریه پررسواست کو بند نقاب حیرتی

ازگرانجانی ندارم ره به خلوتگاه دل

می شود تمثال من پیکر به چشم آینه

چون نگه بی مطلب افتد زشتی و خوبی یکی ست