ازگرانجانی ندارم ره به خلوتگاه دل

صورت خود را یکی بنگر به چشم آینه

گریه پررسواست کو بند نقاب حیرتی

تا کنم سودای چشم تر به چشم آینه

می شود تمثال من پیکر به چشم آینه

چون نگه بی مطلب افتد زشتی و خوبی یکی ست

سنگ هم کم نیست از گوهر به چشم آینه