چون نگه بی مطلب افتد زشتی و خوبی یکی ست

تا کنم سودای چشم تر به چشم آینه

ازگرانجانی ندارم ره به خلوتگاه دل

می شود تمثال من پیکر به چشم آینه

سنگ هم کم نیست از گوهر به چشم آینه

مست حیرت از خمار وهم امکان فارغ ست

انتظار کس مکن باور به چشم آینه