تا به فهم پر طاووس رسی فاخته ای

ای نفس مایه درین عرصه چه پرداخته ای

نقد فرصت همه رنگست و تو در باخته ا ی

صفحه آتش زده ای ناز چراغان چه بلاست

کاش از آینه کس گرد سراغت یابد

محمل آرا چو سحر بر نفس ساخته ای

بیش ازین فتنه هنگامه اضداد مباش