محمل آرا چو سحر بر نفس ساخته ای

صفحه آتش زده ای ناز چراغان چه بلاست

تا به فهم پر طاووس رسی فاخته ای

کاش از آینه کس گرد سراغت یابد

بیش ازین فتنه هنگامه اضداد مباش

چه شررها که نه با پنبه در انداخته ای

اینقدر نیست درین عرصه جهاد نفست