چه شررها که نه با پنبه در انداخته ای

کاش از آینه کس گرد سراغت یابد

محمل آرا چو سحر بر نفس ساخته ای

بیش ازین فتنه هنگامه اضداد مباش

اینقدر نیست درین عرصه جهاد نفست

قطع کن زحمت تیغی که تواش آخته ای

دهر تاراجگه سیل و بنای تو حیات