مغرور آرمیدنی اما گذشته ای

ای جاده ات غرور جهان بلند و پست

لغزیده ای گر از همه بالا گذشته ای

اشکی ست بر سر مژه بنیاد فرصتت

حرف اقامتت مثل ناخن است و مو

هر جا رسیده باشی از آنجا گذشته ای

برق نمودت آمدورفت شرار داشت