یکسر مو گر ز و هم آیی فروتر سجده ای

خم چرا باید شدن باری اگر بر دوش نیست

زندگی دارد بلایی کاین قدر در سجده ای

هرزه بر خود چیده ای ای محو اسباب غرور

همچو اشکم مایل آن آستان اما چه سود

عشق می گوید ادب کن جبهه تر سجده ای

بر در دل چون نفس بوسی نشست ای نفس داغ