خطی دگر شد آنچه تو مغشوش کرده ای

موی سپید پنبه گوش کسی مباد

در خواب ، سیر صبح بناگوش کرده ای

لغزیده برجهات پریشان نگاهیت

جزوهم چون حباب ندانم چه بار داشت

خم گشتنی که آبله دوش کرده ای

گر شغل هستی تو همین سعی نیستی است