چرخ را یک دشت نقش پای انجم کرده ای

هر سر مویت زبان التفاتی دیگر است

بسکه شوخی در خموشی هم تکلم کرده ای

تا عرق از چهره ات خورشید ریز عبرت ست

عقده های غنچه دل بی گلاب اشک نیست

می به ساغر کن کزین انگور در خم کرده ای

گوهر از تسلیم شد ایمن ز موج انقلاب