صد دشت وره امید، به پای بریده ای

در حیرتم به راحت منزل چسان رسد

راهی به چشم آبله پا ندیده ای

محمل کشان عجز رسا قطع کرده اند

اشکم نیاز محفل ناز تو می کشد

آیینه داری از دل حسرت چکیده ای

آخر به پاس راز وفا تیغها کشید