اشکم نیاز محفل ناز تو می کشد

راهی به چشم آبله پا ندیده ای

محمل کشان عجز رسا قطع کرده اند

صد دشت وره امید، به پای بریده ای

آیینه داری از دل حسرت چکیده ای

آخر به پاس راز وفا تیغها کشید

چون صبح بر سرم نفس ناکشیده ای