ز فکر خودگریزان رفت خلق نارسا فطرت

به ذوق سجده سر دزدیده ام در کنج محرابی

قناعت پرور این گرد خوانیم از ضعیفیها

غنیمت می شمارد رشته ما خوردن تابی

بر ناآشنا سیر گریبان بود گردابی

تلاش حرص هم سرمایه مقدور می خواهد

دماغ ما ز خشکی داغ شد، ای دردسر خوابی