همدم صبح محشرم در تک و پوی جانکنی

کاش دمی چو بندنی لب گزدم حلاوتی

همت سعی نیستی تا به کجا رساندم

خاک مرا به چرخ برد یاد بلند قامتی

تا نفسم به لب رسد می گذرد قیامتی

راحت بوریای فقرناز هزار جلوه داشت

من به گمان خوب بخت پا زده ام به دولتی