تا نفسم به لب رسد می گذرد قیامتی

همت سعی نیستی تا به کجا رساندم

خاک مرا به چرخ برد یاد بلند قامتی

همدم صبح محشرم در تک و پوی جانکنی

راحت بوریای فقرناز هزار جلوه داشت

من به گمان خوب بخت پا زده ام به دولتی

بیدل اگر تو محرمی دم مزن از حدیث عشق